Police Story (1985)

Ég misstir af annari mynd í tíma um daginn. Húin heitir Ging chat goo si eða Policy Story (1985). Ég ætla að greina frá sögurþræði, fjalla aðeins um myndina og leiksjórann sjálfan, Jackie Chan.

Ging chat goo si (1985)

Police story fjallar um Chan Ka-Kui(Kevin Chan), leikinn af Jackie Chan, sem er lögreglumaður í Hong-Kong. Honum tekst það að nú niður einum stærsta glæpakóng Hong Kong og það nánast á eigin spítur. Þegar glæpakóngurinn, Chu Tao, sér lögguna leggur hún flótta. Þegar maður horfir á fyrstu 20 mínúturnar af þessari mynd þá veit maður að þetta verður skemmtileg mynd. Eltingaleikurinn í byrjun er ómóstæðilegur ef svo má taka til orða. Þegar þeir keyra í gegnum fátækrahverfið og rústa öllu sem hægt er.. þetta hlýtur af hafa kostað sitt þessi eltingaleikur. Þetta veldur allavega því að áhorfandinn verður strax spenntur yfir þessari mynd. Eltingaleikurinn endar með því Chan nær kóngnum og honum er stungið í fangelsi. Chan er skammaður fyrir léleg vinnubrögð en samt sem áður hrósað. Næsta verkefni hjá honum er að vernda ritara Chu Tao. Hún er lykillinn þeirra til að halda Tao í fangelsi, hún ætlar að bera vitni gengn honum um þá glæpastarfsemi sem er búin að vera í gangi í kring um hana. Chan platar hana svo hún verður samvinnufús. Eitt kvöld er ráðist á þau og þau sleppa með naumindum, reyndar eyðilegst bílinn hennar alveg og einhvern vegin endar hún á undirfötunum einum. Chan fer með hana upp í sína íbúð þar sem kærastan hans og fleiri bíða eftir honum með köku, óvænt afmæli. Kærastan hans mistúlkar þetta alveg og allt fer upp eld áður en Chan nær að útskýra hvað er að gerast. Á meðan er Tao sleppt úr fangelsi vegna fárra sönnunargagan. Hann hefnir sín á Chan með því að drepa lögreglumann og lætur það líta út eins og Chan hafi gert það. Nú er Chan á flótta undan löggunni og á sama tíma að reyna að sættast við kærustuna (bráðdyndin saga). Loka senan er svo sú besta í myndinni þegar Chan, Tao, ritarinn og fleiri lögreglumenn eru öll stödd í verslunarmiðstöð. Þessi sena er svo fyndin og flott að maður nær varla orðum yfir það. Þetta er sena sem einkennir Jackie Chan algjörlega, hann einn að berjast á móti 20 bófum, stökkvandi niður nokkrar hæðir og bjargar sér með því að grípa í eitthvað (súlu með ljósaperum á) og rennur sér niður. Hasar, kímni, ást og svik...hvað meira viltu?

Þessi mynd heillaði mig alveg upp úr skónum með öllum þessum bardagaatriðum og hasarsenum. Hún var í þokkabót mjög fyndin og skemmtileg. Þetta voru ekki alveg þessiarklassísku Rush Hour/Jackie Chan senur, bara mikli mikli betri. Rush Hour er bara prump og vitleysa miðað við þessa mynd. Það eina sem angraði mig var helvítis talið. Ég sótti þessa mynd og því miður var hún á ensku tali. Það var næstum búið að eyðileggja myndina fyrir mér en ég horfði á lokin á youtube þar sem ég fann síðasta hlutann af henni með upprunalega talinu, svo miklu betra. Bandaríska dubb-ið var alveg ömurlegt og ég held að flestir væru sammála ef þeir mundu heyra það, allavega útgáfan sem ég sótti. Ég nennti ekki að sækja myndina aftur og lét þetta bara nægja. Þetta tal var slæmt en sem betur fer eyðilagði það ekki þessa skemmtilegu mynd fyrir mér.

Það sem mér fannst ótrúlegt við þessa mynd voru öll áhættuatriðin sem Jackie Chan lék sjálfur í. Það er u nokkur atriði þar sem Jackie er að leika áhættuleik og það verulega háskafullan. Ef þau atriði hefðu farið eitthvað úrskeiðis hefði það endað illa, jafnvel með dauðsfalli, en Jackie Chan er bara þessi gaur sem gerir sín eigin áhættuatriði og lifir á yrstu nöf. Hann leikstýrði bæði þessari mynd og Police Stories 2. Hann lætur ljós sítt skína í gegnum háskaleik og fíflaskap í þessum báðum myndum. Ég er reyndar ekki búinn að horfa á Police Stories 2 alla en þær mínútur sem ég sá af henni voru skemmtilegar. Mig grunar samt að hún sé lélegri, það verður oft þannig með gaman/hasarmyndir.. Ekki kannski gott dæmi en bara dæmi um þetta er Rush Hour 1, alveg fín og síðan allar hinar tómur skítur.

Ég mæli hiklaust með þessari mynd. Hún höfðar mjög líklega betur til stráka en allir ættu að geta skemmt sér yfir henni. Meðan ég man, HORFIÐ Á HANA MEÐ UPPRUNALEGA TALINU!

Hérna er hluti af lokasenunni, mjög skemmtilegur hluti.

The Good Heart (2009)

Ég komst ekki með á hópferðina á Good Heart svo ég fór á hana með bróður mínum.

The Good Heart (2009)

The Good Heart er mynd úr smiðju Íslendingsins Dag Kára, en hann er sennilega þekktastur fyrir mynd sína Nóa Albínóa. Myndin er tekin upp á Íslandi, New York og Dóminíska lýðveldinu. Dagur Kári semur handritið auk þess að leikstýra. Dagur ásamt hljómsveit sinni Slowblow sér um tónlistina í myndinni. Myndin gerist í New York og fjallar um heimilslausan dreng, Lukas sem leikinn er af Paul Dano, og bareigandann Jasques, sem leikinn er af Brian Cox. Í byrjun fáum við að kynnast karakterunum í sínum aðstæðum. Lukas er heimilslaus og býr í pappakassa í hættulegu hverfi á meðan Jasques sýnir á sér súrar og leiðinlegar hliðar sem ötull bareigandi. Skyndilega skarast leiðir þeirra þegar þeir lenda saman á spítala. Jasques fær hjartaáfall á meðan Lukas hafði reynt að taka eigið líf. Þá hefst myndin fyrir alvöru og á milli þeirra hefst sterk vinátta. Jasques leitar Lukas uppi eftir að hann er útskrifaður og vill taka hann að sér, með það fyrir augum Lukas geti tekið við barnum eftir hans dag. Fer þá af stað þjálfunarferlið og styrkist vináttan á milli þeirra.

Sagan fer svo í háaloft þegar flughrædda flugfreyjan April mætir á svæðið. April kemst mitt á milli þeirra félaga og neyðir þá til að taka afstöðu gegn hvorum öðrum. April er gegnumgangandi mest pirrandi karakterinn í myndinni. Maður fær alveg upp í kok yfir því hvernig hún er og hvernig hún nýtir sér góðmennsku Lukas. Þau Lukas giftast og þetta „samband“, ef samband má kalla, gengur ágætlega þangað til Lukas rekur hana út eftir að honum fannst hún og Gleðigjafinn verða full nærgöngul. Við þetta verður ákveðinn fasbreyting á Lukas sem hættir að vera þessi vingjarnlegi og ljúfi strákur og verður hann mun fýldari. Jasques viðurkennir svo að April hafi verið farin að vaxa í áliti hjá honum enda hörð og kaldryfjuð stelpa.

Jasques fær enn og aftur hjartaáfall og fer uppá spítala. Hann fær þær fréttir að ætli hann að lifa eitthvað lengur þurfi hann á líffæragjöf að halda, þ.e. nýtt hjarta. Þarna sjá glöggir strax tengninuna að hann muni á endanum fá hjartað hans Lukasar, en hann hafði af þakklæti sínu boðist til að skrá sig á lista yfir líffæragjafa, þegar hann útskrifaðist af spítalanum eftir sjálfsmorðstilraunina. Þá var í raun bara að bíða eftir því að sjá hvernig Lukas myndi deyja og gerðist það snöggt þegar hann var að elta strokuöndina, í annað skiptið í myndinni. Bíll kemur askvaðandi og keyrir á Lukas sem deyr heiladauða, sem verður til þess að hægt er að nota líffærin hans. Það er því kannski svoldið kaldhæðið að öndin hafi verið valdur af dauða hans, en hún hafði átt að vera jólamatur þeirra félaga löngu áður. Þá var það Jasques sem stöðvaði það, en hann hafði orðið mildari og blíðari eftir síðustu spítalaheimsókn.

Ég verð að segja að þrátt fyrir fyrirsjáanlegt plot þá hafði ég mjög gaman af þessari mynd. Mér fannst Paul Dano og Brian Cox skila hlutverkum sínum á frábæran hátt, og leikkonan sem lék April tókst líka svona vel til að vera óþolandi. Myndin er virkilega flott og litlir og hráir litir gefa ótrúlega góða mynd af stemningunni sem myndast á skítugum börum New York borgar.

Memories of Murder

Ég missti af einni mynd í tíma fyrir nokkrum vikum síðan. Hún heitir Salinui chueok eða Memories of Murder (2003). Ég ætla fjalla stuttlega um hana.

Salinui chueok (2003)

Memories of Murder fjallar um lögreglumennina Park Doo-Man, Cho Yong-koo og Seo Tae-Yoon. Önnur falleg stelpa er fundin dáin í héraði í Suður-Kóreu eftir að henni hafi verið nauðgað og skilin eftir með nærbuxurnar í kjaftinum. Park og Cho eru tveir lögreglumenn frá héraðinu sem beita óhefðbundnum og lélegum aðferðum til að rannasaka málið. Þeir eru þekktir fyrir að pynta og lemja fólkið sem það yfirheyrir til að fá út úr þeim játningu, þó svo fólkið sé saklaust og eigi mikið betra skilið. Eftir að fleiri lík af stelpum finnast þá er lögreglumaður úr borginni kallaður inn í málið. Hann er á móti þessum aðferðum sem mennirnir beita en í lok myndarinnar er hann orðinn jafn spilltur og þeir sjálfir, næstum búinn að drepa saklausan borgara. Myndin endar svo á tvíræðum endi en ég ætla ekki að segja mikið meira frá söguþræðinum því ég vil ekki spoila henni alveg. Hins vegar ælta ég að tala aðeins betur um hana og nokkur atriði í henni.

Myndin er leikstýrð af Joon-ho Bong en hann hefur gert fleiri myndir á borð við Gwoemul (The Host, 2006) sem vann til nokkra verðalauna á mismunandi hátíðum og Flandersui gae (Barking Dogs Never Bite, 2000) sem er frekar trufluð mynd að sögn Arnórs og Óla því þeir héldu ágætis fyrirlestur um þennan frábæra leikstjóra.

Myndin er frekar óvenjuleg að því leiti að maður fær aldrei að vita nógu mikið. Líka þegar maður heldur að þeir séu búnir að finna sökudólginn þá gerist eitthvað annað. Mér fannst þessa mynd mjög flott að því leiti og heldur áhuga miklum, allavega hjá mér. Þessi mynd var mjög flott að flestu leiti. Það sást greinilega að hún var mjög vel unnin og mikil vinnsla fór í að finna rétta umhverfið og allt sem tengist því að gera það sem fullkomnast. Nokkur atriði í myndinni eru alveg hreint eins og málverk en gott dæmi um það er síðasta sena myndarinnar. Á tíma fór myndin frekar í taugarnar á mér, sérstaklega spilltu lögreglumennirnir í héraðinu. Þegar þeir voru að yfirheyra eða tala við saklaust fólk þá byrjuðu þeir bara að lemja og sparka í það þangað til þau sögðu þeim það sem þeir vildu heyra. Fólkið reyndi bara að tala við þá en það gekk ekkert. Tónlistin í myndinni var mjög flott og byggði upp spennu í svo mörgum atriðiðum. Mynd er heilt yfir mjög flott spennu/hasar/drama mynd með mörgum flottum atriðum og sérst0kum tökum.

Boðskapur myndarinnar er kannski sá að maður finnast ekki alltaf það sem maður leitar að. Maður verður alltaf fyrir vonbrigðum og kemst ekki alltaf að svari. Þessi mynd er einnig mikil ádeila á stjórnvöld, líklegast þá í Suður-Kóreu, og réttarkerfið. Það er spillt og þó svo það eru til menn sem vilja breyta til þá þarft meira en nokkra til að fá fram breytingum.

Hérna er trailerinn að henni. Mjög drungalegur og flottur!

Nausicaä of the Valley of the Wind

Fyrsta bloggið á árinu og ég ætla að fjalla um anime myndina Nausicaa of the Valley of the Wind.

Nausicaa of the Valley of the Wind gersit 1000 árum eftir að “sjö dagar af eld” hafa liðið. Sjö dagar af eld tímabil þar sem ákveðinn hópur manna bjuggu til risa hermenn til að ná yfirráðum yfir einhverju(kemur ekki alveg til skila í myndinni) en það endaði með því að hermennirnir útrýmdu næstum öllum mönnum. 1000 árum eftir atburðinn eru hermennirnir löngu dánir en öll jörðin er menguð og ill farin. Mennirnir eru enn til staðar en á jörðinni eru nú eitraðir skógar þar sem menn geta ekki andað eitrinu sem plönturnar gefa frá sér. Í þessum skógum lifa risa skordýr en eitt stærsta og mikilvægustu skordýrin kallsat Óm og eru eins konar verndarar skóganna. Mennirnir eiga eiga í erfiðleikum að lifa í sátt og samlyndi með skógunum. Oft hafa mennirnir reynt að útrýma skógunum en það endar alltaf með því að Ómin koma úr skógunum og drepa flesta mennina sem réðust á skógana í upphafi. Nausicaa, aðalpersónu myndarinnar, er ung kona sem býr og dal vindsins en henni er annt um alla lifandi hluti. Hún veit að skógarnir eru ekki vondir eins og flestir menn halda og reynir að sýna fram á það að menn og eitruðu skógarnir geta lifað samstiga. Á fyrstu 10 mínútunum í myndinni koma fram mikið af upplýsingum sem maður verður að ná ef maður á að skilja eitthvað í myndinni.

Myndin var leikstýrð og skrifuð af Hayao Miyazaki en áður en hann gaf út myndina gaf hann nefnilega frá sér tvær manga bækur um Nausicaa og ósköp svipað ævintýri. Hann gerði síðan myndina vegna vinsælda bókanna. Myndin kom árið 1984 en árið eftir stofnaði hann, ásamta Takahata, fyrirtæki sem framleiðir anime-teiknimyndir, Studio Ghibli. Í þessari mynd koma fram mikið af þeim þáttum sem einkenna myndir Miyazakis. Boðskapur myndarinnar er sá að menn og náttúran geta lifað í sátt og samlyndi en leikstjórinn hefur alltaf verið mikill náttúrverndarsinni. Sami boðskapur kemur fram í öðrum myndum og má þar helst nefna Princess Mononoke, hans fyrst heimsfræga mynd. Aðlpersóna myndarinn er ung kona en í myndum eftir hann eru konur mikið í sviðsljósinu og oft eru þær friðarsinnar sem berjast fyrir að halda friði með sem minnstu ofbeldi. Í þessari mynd er eitt klikkað flott atriði þar sem Nausica er á svif/flugtækinu sínu og eru að reyna stoppa menn sem eru með lítið Óm í eftirdragi. Hún kastar sér af tækinu og hendist að þeim, alveg stíf í loftinu. Það eina sem angraði mig við þetta atriði og reyndar á nokkrum stöðum í myndinni er tónlistin. Hún átti greinlega að reyna byggja upp meiri spennu en hún frekar kjánaleg, einhvers konar léleg Nintendo tölvuleikjatónlist. Ég held meira að segja að ég hafi farið að hlæja í einu atriði þar sem tónlist var virkilega slæm. En eitt af höfuðeinkennum Miyazakis er undrun hans á flugi. Í þessari mynd sjást mörg flugtæki og helmingur bardagaatriði gerast í hálöftunum. Öll framtíðar flugtækin í myndinni heilla mann upp úr skónum, sérstaklega svifflugvélin hennar Nausicuu. Ég las það einhvers staðar á netinu að árið 2004 var háskóli í Kína eða Japan sem reyndi að gera þessa vél og athuga hvort hún gæti í raun virkað. Háskólinn neitaði að fá styrk frá Ghibli því þeir vildu ekki að orðspor þeirra mundi særast ef eitthvað færi úrskeiðis. Þeir náði að gera svipaða vél en ekkert stóð um hvort hún hafi virkað eða ekki, að öllum líkindum ekki. En undrun hans á flugtækjum er mikil enda koma fram einhvers konar tæki í flestum myndum sem hann hefur leikstýrt. Flugtækinu eru oft risastór með litlum inn í þeim stóru og það skemmtilega er að þau eru flest með vængi svo þau þurfa að blaka vængjunum til að halda sér á lofti. Reyndar eru engin þannig flugtæki í þessari mynd en í næstu mynd sem hann gerði Laputa: Castle in the sky koma fram flugtæki með vængi eins og flugur.

Þegar ég sá þessa mynd fyrst horfði ég á hana á japönsku en í seinna skiptið horfði ég á hana með ensku tali. Mér fannst hún betri með ensku tali en það er bara ein mynd eftir Miyazaki sem mér fannst betri með japönsku tali(og enskum texta) en ensku og það var myndin Laputa: Caslte in the Sky (1986). Það er bara misjafnt hvað fólki finnst um þetta en líklegast finnst flestum betra að horfa á anime myndir með ensku tali, þá tala ég um Evrópubúa og íbúa Bandaríkjanna. Sjálfur mundi ég kjósa að hlusta á Uma Thurman sem tala fyrir eina persónu í myndinni heldur en japanska konu. Trailerinn hér fyrir neðan segja mjög mikið hvað myndin fjallar um, besti trailerinn sem ég fann af myndinni. Tónlistin í trailernum er frekar léleg og kemur ekki fram í myndinni en tónlistin í myndin er örðuvísi léleg. Maðurinn sem sá um tónlistina í myndinni, Joe Hisaishi, hefur unnið mikið með Miyazaki. Hann hefur gert tónlistina fyrir margar myndir Miyazakis og ber þar helst að nefna Princess Mononoke, Spirited Away og Howl’s Moving Castle. Í byrjun myndarinnar eru nokkur stef sem einkann tónlistina í Princess Mononoke, á tímum þegar skógarandinn leitar að höfðinu sínu og allt í í volæði.

TRAILER

Ég held að þessi mynd hefði getað orðið flottari ef Miyazaki hefði gert hana seinna. Það hefði verið allt annar bragur yfir henni ef útlitið hefði verið eins og í Princess Mononoke, Spirited Away og Howl’s Moving Castle. Ég held að Ómin og öll skordýrin hefðu getað verið betri og óvinirnir aðeins öðruvísi, frábrugðnari fólkinu úr dal vindsins. En kannski hefði það útlit ekki gert þessa mynd að því meistarverki sem hún er.. hver veit.

Að lokum vil ég enda þessa færslu með lagi í myndinni. Frekar truflandi lag sem festist í hausnum mínum í talsverðan tíma. Ómin eru að skoða Nausicaa en það kemur fram í myndinni að Ómin eru ekki vondar skepnur heldur eru að reyna bjarga jörðinni.

Some like it hot

Við horfðum á Some like it hot (1959) um daginn í kvikmyndatímanum. Mér fannst þessi mynd nokkuð góð, minnti mig á mynd sem ég horfði oft á þegar ég var lítill pjakkur, Blazing Saddles (1974) með Mel Brooks og félögum. Veit ekki alveg af hverju því þessar myndir eru eiginlega ekkert líkar. Það hlaut að vera samstarf Jerry(Daphne) og Joe(Josephine) sem minnti mig á þá Jim og Bart. Allavega, þá fannst mér þessi mynd fyndin og skemmtileg, ein af fimm myndum í þessum kvikmyndatímum sem ég hef haft gaman að en hinar fjórar voru Cats of Mirikitani, Casablanca, Chinatown og Citizen Kane.

-

Þessi mynd var leikstýrð af Billy Wilder sem ég kannast ekki alveg nógu mikið við. Þetta er svart/hvít mynd með skemmtilegum söguþræði en ég held ég þurfi ekkert að fara nánar í hann því þeir sem eru mögulegir að lesa þetta blogg hafa séð myndina. Aðalleikarar myndarinnar voru þau Marilyn Monroe(Sugar Kane), Tony Curtis(Joe/Josephine) og Jack Lemmon(Jerry/Daphne). Þau stóðu sig öll með prýði. Monroe með sína kynþokkafullu takta hér og þar en mér finnst merkilegt að sjá hvernig staðlaða formið á flottum líkama hefur breyst frá 1960 til dagsins í dag, sérstaklega hjá kvenmönnum. Monroe var ein flottasta kona síns tíma, allar vildi vera eins og hún en nú snýst það bara um að vera eins grönn og hægt er og með sílíkon. Sjálfur mundi ég velja konu á við Monroe en það er bara ég. Þeir Tony og Jack stóði sig einnig vel og náðu vel saman. Þeir voru “flottir” sem konur en það var ótrúlegt hvað Jack, þegar hann var í gervi sem Daphne, var líkur Jókernum úr Batman þegar hann brosti.

-

Það var eitt sem ég tók strax eftir við þessa mynd, að hún var enn fyndin. Það gerist með nokkrar myndir(gott dæmi Blazing Saddles) að þær verða ófyndnari með tímanum en þessi hélt dampi allan tíman. Ég skemmti mér vel yfir henni. Það voru nokkur flott(skemmtileg er kannski betra orð yfir það, veit ekki alveg) atrið í þessari mynd. T.d. atriðið þegar allar stelpurnar hittast í lestarbásnum hennar Daphne um kvöldið og atriðið með Sugar og Junior(Joe) á bátnum. Fyrra atriðið var fyndið, mikið að gerast inn í rammanum, allt á iðið og þær birtast allar bara allt í einu og hverfa jafn fljótt. Seinna atriðið og aðdragandi að því voru flottar senur. Joe á hjóli að keppast við komast fyrr en Sugar að bátnum og þau saman á bátnum, eiga saman heita kvöldstund. Eitt sem er alveg ómissandi í eldri grínmyndir, og vantar ekki í þessa, er eltingaleikur þar sem vondu kallarnir eru að reyna ná söguhetjunum en þær ná alltaf rétt að sleppa á ótrúlegan hátt þar sem vondu kallarnir eru sýndir sem nautheimsk vöðvatröll og láta gabba sig hvað eftir annað. Alveg fyrirsjánlegt en samt gaman að þessu, ég hlóg að minnsta kosti.

-

Tónlistin í myndinni er ekkert framúrskarandi, rétt eins og myndin sjálf. Hún er bara þarna til staðar en mér finnst tónlist ekki skipta jafn miklu máli í grínmyndum eins og í hasar- og spennumyndum. Það er nokkuð um frekar langar tökur sem gera myndina enn skemmtilegri en það er eitthvað sem vantar í nýlegar myndir. Mér finnst það gefa atriðinu meira líf og meiri trúverðlugleika að hafa það lengra, án þess að klippa ótal skot frá ótal stöðum inn á milli. Mér finnst líka fyndið við þessa mynd hvað Jack og Tony eru ekkert líkir konum í gervunum sínum en samt trúa allir því að þeir eru konur. Það er bara einn af mörgum hlutum sem gera þessa mynd svona skemmtilega.

-

Þessari mynd er hægt að lýsa í nokkrum orðum: Fyndin gamanmynd sem stendur tímans tönn. Ég vil enda þessa færslu á stutt broti úr myndinni, þegar rútan kemur upp að hótelinu og kallinn reynir við Daphne, fyndið atrið og það sést í því hversi lík hún er Jókernum, ekki endilega besta senan til að sýna það en takið eftir því.

The Godfather

Ég horfði á fyrstu myndina í The Godfather þríleiknum um helgina, Mario Puzo’s The Godfather (1972). Ótrúlegt en satt þá hafði ég aldrei séð hana áður og reyndar hef ég ekki heldur séð hinar tvær, The Godfather: Part II (1974) og The Godfather: Part III (1990). Í raun heita þær líka Mario Puzo’s ...... en Mario var/er(veit ekki hvort hann sé dáinn) rithöfundur sem skrifaði bækur um guðfeður Corleone ættarinnar en myndirnar er byggðar á þeim bókum. Maðurinn sem leikstýrði öllum þremur myndunum var hann Francis Ford Coppola en hann leikstýrði líka Dracula (1992) þar sem leikarar á við Keanu Reeves, Winona Ryder(hvar er hún í dag?) og Gary Oldman fengu að sýna listir sýnar. Mér líst allavega á allar þær myndir sem ég hef séð eftir þennan leiksjóra, Dracula og The Godfather.

Hvar á maður að byrja með að lýsa þessari mynd. Flottur söguþráður, margar skemmtilegar tökur, auðvitað klikkað svöl tónlist og margt fleira sem gerir þessa mynd að meistaraverki.

Coppola og Puzo gerðu handritið að myndinni í sameiningu. Sögusviðið er mjög flott og sýnir vel stemminguna í myndinnni. Myndin gerist líklega á árunum 1950-1960, þegar glæpastarfsemi var enn mikil í Bandaríkjunum og löggan var að einhverju leiti spillt. Það er eitt sem truflar mig við þessa mynd og ég ætla að koma með það strax. Þó að myndin gerist á þessum tíma þá hljóta að vera einhverjar löggur sem eru ekki spilltar, er það ekki? Það er alveg ótrúlegt hvað mennirnar komast upp með mörg morð. Mér finnst þessi þáttur gera myndina óraunvörulegri og verri fyrir vikið en hún er samt það góð að það skiptir litlu máli.

Reyndar finnst mér tvennt annað illa gert við þessa mynd. Í tveimur atriðum, í þeim báðum er James Caan, e.þ.s. Sonny, í sviðsljósinu, er leikurinn eða hugmyndin bakvið atriðið ekki nógu góð. Það fyrra er þegar Sonny fer í e-ð hverfi til að lemja mann systur sinnar. Í sumum skotunum sést greinilega að James Caan snertir hann ekkert og er reyndar langt frá með höndina þegar hann slær manninn. Það seinna er þegar Sonny er drepinn, úff. Fyrst er hann skotinn svona 20 sinnum eða ekki oftar inni í bílnum sínum og eftir það nær hann að koma sér út úr bílnum og stendur í fæturnar í svona 6 sekúndur á meðan hann er skotinn mun fleiri skotum. Á meðan skothríðinni stendur yfir kippist hann allur til og nær samt að standa í fæturnar. Ég hló pínu þegar ég sá þetta atriði og ég trúi því varla að Coppola ætlaði að gera þetta fyndið. James Caan lék alls ekki illa í þessari mynd en þessari tökur er frekar misheppnaðar. Þetta er það sem mér fannst að þessari mynd, annars fannst mér hún frábær.

Tónlistin er líklegast mikilvægast parturinn í myndinni. Hið sögufræga Godfather-stef geri spennuna mun meira og hleypir áhorfandanum meira inn í myndina. Coppola beitir henni skemmtilega og alveg hárréttum tímum í gegnum myndina. Stefið fræga kemur oft á undan atriðum sem sýna eitthvað skelfilegt eins og morð eða e-ð annað. Dæmi um e-ð annað er þegar kvikmyndaleikstórinn vaknar einn morgun með hausinn af verðlaunahestinum sínum í rúminu. Fyrir þá senu er taka af húsinu hans þar sem stefið magnast hægt og rólega. Asskoti flott sena. Annað atriðið sem mér dettur í hug er byrjunaratriðið, inni í skrifstofu Don Corleone. Setur grunninn að restinni af myndinni og sýnir áhorfendum hvað koma skal. Annars er þessi mynd “overflowing” af flottum atriðum.

Einn af þeim hlutum sem gera þessa mynd að meistaraverki, og það frekar stór hlutur, eru leikararnir. Ég man ekki eftir neinum leikara sem mér fannst standa sig illa í myndinni en þeir leikarar sem stóðu sig frábærlega voru nokkrir.

Mig mundi gruna að hver sem hefur séð þessa/r mynd/ir hljóti að hugsa um Marlon Brando þegar þau heyra orðið godfather (eða kannski Al Pacino). Árið 1999 gaf Ameríska Kikmyndastofnuni (the American Film Institute) út list með 50 bestu leikurum allra tíma. Marlon Brando er í fjórða sæti á þessum lista (sem segir margt) en enginn annar en Humphrey Bogart, sem við sáum öll í Casablanca, trónir á toppnum á þessum lista. Marlon Brando er algjör snillingur. Það er ekki hægt að setja út á leikinn hjá honum í þessari mynd. Hann hefur hlotið fullt af verðlaunum, þar á meðal Óskarsverðlaun fyrir leik sinn sem Don Vito Corleone í The Godfather. Hérna er upptaka af verðlaunarefhendingunni, frekar sérstakt.

Þetta mynband hér útskýrir kannski af hverju hann gerði þetta., viðtal við Marlon Brando árið 1973 (The Dick Cavett Show). Djöfull er hann svalur í þessu myndbandi.

Al Pacino var líka flottur í The Godfather. Kemur alltaf meira og meira inn í myndina þegar hann fer að taka meiri þátt í fjölskylduiðnaðinum. Mér finnst skrítið að hann sé ekki á þessum lista á meðan Emily Watson og James Woods eru á honum. Allavega þá sýnir þessir frábæri leikari góða takta í þessari mynd og ég býst við því að hann sé góður í hinum tveimur.

Aðrir góðir leikarar sem ég hef séð í öðrum myndum voru t.d. James Caan, Robert Duvall (frábær leikur hjá honum) og Diane Keaton. Ekkert sem á sá sem truflaði mig nema atriðin sem ég taldi upp hér fyrir ofan.

Þá alla sem ég hef spurt hvað þeim finnst um The Godfather hafa allir svarað, sem hafa séð hana, að hún sé meirháttar mynd eða e-ju í þá áttina. Eftir að ég horfði á þessa mynd voru við pabbi að tala um hana.Við vorum sammála að hún væri ekki nógu raunvöruleg og hann benti mér á aðra mynd sem væri jafn góð ef ekki betri, The Untouchables (1959). Hún gerist víst á svipuðum tíma en, að hans mati, raunvörulegri. Ætli maður horfi ekki á hana um jólin..

Við áttum að horfa á kvikmynd og lesa handritið ekki fyrir svo löngu síðan. Ég gerði það nú á réttum tíma en nennti ekki að blogga um það þá en betra er gera það seint en aldrei.

Ég horfði á myndina 28 weeks later, eina myndin inn á tölvunni minni sem ég átti eftir að sjá. Hún kom út árið 2007 og er framhaldsmynd 28 days later. Maðurinn sem leikstýrði myndinni heitir Juan Carlos Fresnadillo, ekki sá sami og leikstýrði 28 days later. Hann heitir Danny Boyle. Myndin sjálf fékk ágætar viðtökur þegar hún kom í kvikmyndahúsin enda margir flottir hlutir í henni. Mér fannst hún alveg ágæt en reyndar ekki jafn góð og sú fyrri. Ég fann aðeins eitt handrit af myndinni á netinu og það handrit var víst ekki endanlega handritið. Söguþráðurinn í handritinu var aðeins öðruvísi en í myndinni. Þrátt fyrir það þá kláraði ég myndina og handritið.

Ég verð að henda nokkrum spoilerum inn á milli, bara svo þið vitið.

Ég horfði á sirka 10 mínútur af myndinni og las svo handritið aðeins lengra en ég var kominn í myndinni. Ég gerði þetta nokkrum sinnum en þegar 30-40 mínútur voru liðnar af myndinni þá tók handritið allt aðra beygju. Plottið í 28 weeks later er að þessi vírus kemur aftur upp á milli manna og handritið sem ég las var ekki sammála myndinni hvernig það gerðist. Í myndinni fóru krakkarnir inn í hluta af London sem var rautt svæði, bann svæði. Í handritinu gera þau það líka. Á þessu svæði finna þau mömmu sína sem þau héldu að væri dáin en hún var víst sýkt af vírusinum en hann hafði engin áhrif á hana, hún var sem sagt ónæm (eitthvað að gera með það að hún var með mismunandi auganlit, annað blátt og hitt rauðbrúnt, en sonur hennar var einmitt þannig líka svo hann var einnig ónæmur fyrir vírusinum). Hún er svo tekin aftur í græna svæði í London og rannsökuð. Út frá henni breiðist svo vírusinn aftur út og gerir næstum alla þá sem lifa á græna svæðina að morðóðum brjálæðingum. Hins vegar stóð í handritinu að krakkarnir voru í yfirgefnu sædýrasafni og fundu lík af strák sem bar vírusinn. Líkið var í góðu ástandi og þess vegna tóku tilraunamenn líkið með sér á græna svæðið og gerðu einhverjar rannsóknir. Þar varð eitthvað óhapp og vírusinn breiddust út þaðan. Eftir það var myndin ekkert sérlega í samræmi við handritið en samt voru nokkur atrið og samtöl sem voru eins.

Þótt að handritið og myndin voru ekki alveg í takti var þetta verkefni ekki svo slæmt. Við að gera þetta kynnist maður betur handritagerð og skrifum á samtölum og síku. Eitt líka sem Þorsteinn Gunnar Bjarnason, leikstóri og handristhöfundur íslensku myndarinnar Jóhannes, sagði var að íslenskir handritshöfundar falla oft í þá gryfju að gera samtöl í handritum að of miklu ritmáli. Annars fékk maður annað sjónarhorn að horfa á myndina og lesa síðan um atvikið sjálft. Ég sá atriðið alveg fyrir mér og einnig hvernig ég gæti breytt því. Tekið skot frá öðrum sjónarhornum og slíku. Síðan þegar handritið var ekki í samræmi við myndina þá ímyndaði ég mér hvernig atriðin væru. Morðóðir brjálæðingar að elta óbreytta borgara á meðan leyniskyttur á húsþökum fyrir ofan væru að skjóta á alla sem hreyfðust fyrir neðan. Ég ákvað ekki að horfa á aðra mynd og lesa annað handrit því ég lærði af þessu....og ég hreinlega nennti því ekki.

Nú ætla ég að fjalla um sjálfa myndina aðeins betur og segja það sem mér fannst. Þessi mynd fjallar um stjórn Bandaríkjanna og bandaríski herinn ná alltaf að klúðra málunum, eða svona næstum því. Myndin gerist í Englandi. Byrjunaratriðið er rosalegt, eltingaleikur og mikill hasar. Don, leikinn af Robert Carlyle, sleppur einn af 7 mönnum frá fólki sýkt af vírusinum. Á meðal þeirra sem deyja í byrjun var konan hans, eða svo er gefið í skyn. Síðan er spólað áfram. 28 vikur hafa liðið síðan að fyrstu fréttir um vírusinn bárust um heiminn. Bandaríkin voru fyrst til að koma til Englands aftur og rannsaka aðstæður. Myndin fylgir Don og tveimur krökkunum hans, þeim Andy, Mackintosh Muggleton, og Tammy, Imogen Poots. Þau eiga heima á græna svæðinu í London, svæði sem er laust frá vírusinum. Þegar krakkarnir ferðast án leyfis út í rauða svæðið af London þá finna þau mömmu sína á lífi. Þegar hún er flutt aftur í græna svæðið komast vísindamenn að því að hún gengur með vírusinn en sýnir engin viðbrögð, eins konar hýsill. Þegar maður hennar kemst að því hún er á lífi fer hann til hennar og kyssir hana. Þannig smitast hann, drepur hana og fer svo og bítur aðra og þeir verða brjálaðir sem ráðast á fleiri og fleiri og fleiri og….. Það endar þannig að sjórnvöldin yfir græna svæðina missa öll tök, hörfa og reyna að stöðva útbreiðslu á vírusinum. Myndin endar þannig að pabbi krakkanna ræðst á strákinn sem verður sýktur en hann, eins og mamma sín, sínir engin einkenni. Þeim er síðan bjargað og flutt yfir á meginland Evrópu. Alveg í lokin er sýnt atriði sem gefur til kynna að vírusinn er kominn í Evrópu, nánar tiltekið París. Þetta á víst að leggja grunninn að framhaldi…28 months later.

Mér fannst myndin alveg ágæt, ekkert meistarastykkir og ekkert heldur léleg. Nokkr mjög flott atriði í henni og fínn leikur hjá flestum, enginn áberandi góður neitt. Reyndar fannst mér krakkarnir tveir, Tammy og Andy, ekkert sérlega góð. Lélegust að mínu mati. Tónlistin var magnþrungin og dramatísk, eitt það besta við þessa mynd.
Ég hef nú ekkert mikið annað að segja um þessa mynd nema það hún var fyrirsjáanleg. Maður áttaði sig eiginlega strax á því hvernig plottið væri og síðan sit ég stórt spurningamerki við nokkur atriði. Eins og: af hverju var allt fólkið læst inni fyrir neðan einhverja byggingu, læst öllum hurðum nema einum þannig að Dan, sem var sýktur, gat gengið inn og fengið M-m-m-monster kill á einni mínútu. Síðan var fullt fleiri sem ég man ekki alveg eftir, fullt sem “meikaði ekkert sens”.

Fín mynd, ekkert meira en það.